De rit naar boven
De avond valt als we het Stubaital inrijden. De weg slingert zich tussen steile bergwanden door. Langs de kant staan donkere houten chalets met verlichte ramen. Groene weiden lopen op naar de boomgrens. Daarachter glinsterend de eerste sneeuwtoppen in het laatste licht.
Het is half april, de tweede week van de Paasvakantie. De week voordien was ik in Annecy bij stralend weer aan het paragliden. In België was het al volop lente, maar hier voelen we de winter nog. Hoe verder we het dal in rijden, hoe kouder het wordt. De besneeuwde pieken komen dichterbij. Het weerbericht gaf aan dat het wel eens een koudere week zou worden. We keken er naar uit.
Ranalt — ons basiskamp
Ons verblijf ligt in Ranalt, het laatste gehucht voor de gletsjer. Een prachtige Airbnb met houten balken en warme kleuren. Vanuit het raam kijken we recht op het dal. Naaldbomen, een groene weide, en daarachter bergen met sneeuw op de toppen. Het uitzicht alleen al maakt de reis waard.
‘s Ochtends stappen we naar buiten en de wereld is veranderd. Verse sneeuw bedekt alles. De schutting, de dakranden, de sparren in de tuin. De lucht is strak en blauw. De kou bijt in onze wangen. We hadden sneeuw verwacht op de gletsjer, niet hier beneden in het dal.
Op de piste
De Stubaï Gletsjer is ideaal voor een gezin. Het gebied is overzichtelijk en de pistes zijn breed genoeg om ook met jongere boarders ontspannen af te dalen. De restaurants op de berg zijn verzorgd. Geen haastige kantine, maar plekken waar je even rustig zit met uitzicht op de hellingen.
Op de betere dagen boarden we uren achter elkaar. De sneeuw was goed. De boards sneden makkelijk door de verse laag. Een Jones en een Capita stonden klaar tegen de vangrail terwijl we even op adem kwamen langs de weg. De vlokken dwarrelden rustig rond ons.
De storm
Maar Stubaï in april is onvoorspelbaar. Op één dag trok het weer dicht. Niet een beetje bewolking. Een volwaardige sneeuwstorm. De wind joeg de sneeuw horizontaal over de piste. Het zicht verdween volledig. We zagen alleen nog de felle kleuren van onze jassen en helmen. De contouren van de helling losten op in een witte muur.
We hielden vol. Met gebukte houding sneden we door de storm naar beneden. Het voelde rauw. Intens. Geen vakantie meer, maar een echt avontuur. Op de piste waren we met een handvol. De meesten hadden het opgegeven.
Sneeuwdag in het dal
De dag erna was het te heftig om op de gletsjer te staan. We bleven ‘s ochtends binnen. Koffie. Kaarten. Het tikken van sneeuwvlokken tegen het raam.
In de namiddag trokken we er toch op uit. Niet op het board, maar te voet. Een stevige wandeling door het besneeuwde bos. De bomen hingen zwaar van de sneeuw. Bij elke stap zakten we tot onze knieën weg. Takken werden aangetikt en lieten hun witte lading los in een wolk van poedersneeuw.
De kinderen genoten. Ze sprongen van besneeuwde heuvels en gooiden sneeuw naar elkaar tussen de sparren. Het soort middag dat je niet plant maar dat je bijblijft.
Terug naar huis
Stubaï in april is een gok die loont. De gletsjer garandeert sneeuw als de meeste andere gebieden al sluiten. Maar het dal verrast je ook. Op sommige dagen droom je weg bij het uitzicht vanuit je raam. Op andere sta je midden in een sneeuwstorm en voel je de bergen.
Ranalt is de perfecte uitvalsbasis. Rustig, dicht bij de gletsjer, weg van de drukte. Tien minuten rijden en je staat bij het dalstation.
We komen terug.
